Groei van Bloeid

Loop maar door, ergens kom je altijd

Als je een kenner bent is het je misschien al opgevallen, maar ik heb een (iets wat on)gezonde obsessie met Pippi Langkous. Ik kan me zo met haar identificeren! Het is dan ook al mijn leven lang mijn bijnaam, Pippi. Naast mijn rode lokken, ben ik ook een tikkeltje eigenwijs, krachtig en optimistisch.

Met mijn handen in mijn zij wist ik als klein meisje al goed te vertellen wat ik vond en hoe ik het het liefst voor mij zag. “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” was hoe ik het leven aanvloog. Hoe ouder ik werd hoe meer deze zelfverzekerde avonturier in mij echter afnam. Ik ging steeds meer opzoek naar bevestiging, bij vriendinnen op school, juffen en familie. Hoorde ik er wel bij? Deed ik het wel goed? Dit uitte zich in een uit de hand gelopen drang naar controle en een flinke dosis people pleasing. Waarin ik regelmatig de deksel op mijn neus kreeg.

Na jaren van onzekerheid en opkroppen van emoties heb ik mijn eigen kracht weer gevonden en geleerd om van mezelf te houden, imperfecties en al. Een imperfectie blijft immers een mening; wat de één prachtig vind, vind de ander vreselijk. Mijn persoonlijke ervaringen hebben me gevormd en gesterkt tot wie ik nu ben. Want zoals Pippi zou zeggen:

“Ik ben ik, en dat is alles wat ik ben.”